De werkelijke betekenis van winnen...

Op het eerste oog is dit een mooie uitgave, met een aansprekende titel. Twaalf Australische sport-coaches worden aan het woord gelaten, in twaalf afzonderlijke interviews. Van dat dozijn coaches is het merendeel alleen in ‘Down Under’ bekend. Maar hier in Nederland is er eentje vast en zeker zeer bekend, althans in de Nederlandse hockeywereld: Dr. Richard Ian Charlesworth.

Charlesworth is de man die in de jaren 1993 tot en met 2000 de Australische vrouwen (de ‘Hockeyroos’) naar successen voerde en dat dunnetjes overdeed in de periode 2009 tot en met 2014 met de Australische mannen (de ‘Kookaburras’). Dat is uitgebreid te lezen in een eerder stukje ‘actueel’.

De bundel ‘Secrets of Winning Coaches Revealed’ is uitgekomen in 2012. Volgens de z.g. Kindle-berekening (gebaseerd op het aantal 'page turns' van een e-boek) zou de papieren versie van het boek zo'n 290 pagina's zijn - meer precies weet ik het niet, want ik kon geen papieren versie bemachtigen, en heb me tevreden moeten stellen met een e-boek. Ik heb dan wel weer het voordeel dat woorden in de tekst eenvoudig op te zoeken en te tellen zijn. Zo komt het woord ‘winnen’ nauwelijks voor in het interview met Charlesworth (in vergelijking met de andere interviews) terwijl hij toch ontegenzeggelijk van dit twaalftal de coach is die verreweg de meeste internationale overwinningen heeft geboekt…  Voor een rechtgeaarde CoachDieNooitVerliest zal zo’n observatie geen verrassing zijn.

Om bij het onderwerp van deze column te blijven: alleen Ric Charlesworth besteedt ruim aandacht aan ‘emotions’ (het woord komt ook eenmaal voor in het interview met de AFL-coach Ron Barassi, maar heeft dan niets met de begeleiding van sporters vandoen).

Ik geef hier een passage weer in het interview met Ric Charlesworth, die een deel van het antwoord is op de door de interviewer gestelde vraag ‘Why is it so important for athletes to be able to control their emotions?’ (de vraag valt onder het kopje “Emotional Intelligence”): “(…) The best performers have very good emotional management skills. It’s critical. Some people have the capacity to be angry and focus at the same time, whilst others get blindsided by their emotions, which in turn affects their performances adversely.”

Direct aansluitend op deze passage verwoordt Charlesworth een interessante gedachte over de manier waarop je als coach zou kunnen (of, JvR, zou moeten?) omgaan met spelers die moeite hebben hun emoties onder controle te houden: “ I don’t  think we ever really ‘change’ a player – in other words, if a player is anxious, he’s anxious, and there’s not a whole lot we can do about it. However, we can give them some strategies to lessen the effects of their anxiety – things like that. Conversely, for hotheads, good coaches can modify and manage their emotions and provide them with helpful strategies.”

Ook  de coach zelf zou z’n eigen emotie moeten zien te beheersen – Charlesworth vervolgt:  “Coaches need to be analytical and dispassionate in the heat of the battle, when things get chaotic and difficult. High emotions can play on your thoughts and distract you. Managing your overall emotional state is central to functioning optimally – particularly when it counts.”

Meer hoef je, als CoachDieNooitVerliest-coach, toch eigenlijk niet te weten?

Ikzelf zou nog wel één dingetje willen weten: hoe kan het toch dat dit onderwerp bij geen van de andere Australische coaches zelfs maar aan bod komt? Is dit misschien een inkijkje in de keuken van coach Charlesworth en een veelbetekenend voorbeeld van het detail-niveau waarop hij met de sport bezig was?

Met dit derde stukje wordt ‘Sport en Emotie’ vooralsnog afgesloten. Het pleidooi van deze drie stukjes ‘actueel’ samenvattend:  sport is niet gewoon emotie (zoals vele Nederlanders onnadenkend papegaaien), maar in sport gaat het feitelijk steeds om gecontroleerde emotie. Dat geldt zowel voor de sporters als voor de begeleiders. En dat kun je niet zomaar, dat moet je trainen…

JvR, 17juni2015

PS   De sportwereld zou er geheel anders uitzien (en naar mijn inschatting ook veel leefbaarder zijn) als, buiten de sporters en de coaches, ook een bepaalde groep toeschouwers (‘ouders’) deze gedachte over emoties ter harte zou nemen…