De werkelijke betekenis van winnen...

Een terugblik op het sportjaar 2014. Er heeft zich in de loop van het jaar een stapeltje berichten opgestapeld. Twee daarvan las ik toen ik thuis kwam van vakantie. De kranten lagen ongelezen op de keukentafel. Bij het doorbladeren van het 'oude' nieuws blijk ik toch iets te hebben gemist. Het Nederlands Kampioenschap atletiek is in het weekend van 26 en 27 juli gehouden in het prachtige Olympisch Stadion. Vanuit mijn werkkamer kan ik het stadion zien liggen, op een steenworp afstand. Twee dingen las ik in die kranten. Dingen die ik eigenlijk niet kan geloven.

Eerste zaak. Een voorbeschouwing, in De Volkskrant (zaterdag 26 juli 2014). Een reportage over 'de sprint'. Er wordt gesproken over de kansen van Jamile Samuel, een atlete die op haar thuisbaan loopt. Ze behoort volgens de journalist, Mark van Driel, 'op de 100 meter tot de Europese top, mits ze haar start niet verknalt.'. Hij schrijft verder: "Toch heeft ze het gevoel dat ze dit jaar minder vaak de mist in gaat. Ze neemt haar sport serieuzer. (...) Ze traint acht of negen keer per week en neemt meer rust. (...) Ze let beter op haar voeding. De adviezen van een sportpsycholoog helpen ook, meent ze. Hij heeft haar bijgebracht dat ze haar humeur niet moet laten afhangen van winst en verlies. 'Ik nam altijd het hoogste doel: winnen. Maar dat was eigenlijk te groot voor me. Ik baalde te vaak.' De psycholoog leerde haar de wedstrijd in stukjes op te breken. Ook als ze had verloren, kon er reden zijn tot tevredenheid. Bijvoorbeeld over een goede eerste pas. Of een snelle reactietijd. 'Ik ben stap voor stap gaan denken. Dat werkt goed.'"
Tot zover de krant. Ik las het nog eens over. Een sportpsycholoog die de atlete moest uitleggen dat het allemaal niet afhangt van het resultaat? Ik kan het nog steeds niet geloven: Jamile Samuel heeft een trainer die deze basisinformatie niet ter beschikking heeft? Een trainer van een Europese topper die de principes van CoachesDieNooitVerliezen niet kent?

Tweede zaak. Ik lees een berichtje in de krant en zoek het filmpje op, op internet (NOS Sport, 27 juli). In de finale van de 400m horden doet ook de meerkamper Eelco Sintnicolaas mee. Hij neemt met ruime voorsprong de laatste horde, oogt vermoeid, maar heeft kennelijk nog wel energie over om de rechterarm in de lucht te steken om zijn overwinning te vieren. Hij werpt ook een blik naar rechts. Hij ziet niet dat hij links gepasseerd wordt door Cliff Ellsworth. Een atleet van het internationale kaliber als Sintnicolaas die aan het resultaat denkt terwijl de wedstrijd nog bezig is... De verslaggever roept het uit: "dat is toch eigenlijk onvoorstelbaar" (...) "dit moet je toch eigenlijk niet laten gebeuren". De NOS-film staat op internet onder de titel: 'Sintnicolaas laat zich foppen op de finish'...



Resultaat-denken in de Nederlandse top-atletiek. Eigenlijk ongelooflijk dat het anno 2014 nog zo duidelijk geïllustreerd kan worden...

JvR (september, december 2014)