De werkelijke betekenis van winnen...

Het was in mijn ogen een beschamende vertoning. Voetbal zoals het niet gespeeld zou mogen worden. De laatste fase in de wedstrijd tussen Heracles (Almelo) en Ajax (Amsterdam). Spelers van de ene partij speelden elkaar herhaaldelijk de bal toe, terwijl op ruime afstand spelers van de andere partij stonden toe te kijken; geen enkele aandrang tonend om het die overspelende verdedigers lastig te maken. En een scheidsrechter die het liet gebeuren. Voetbal werd toen volledig gespeeld vanuit het resultaat. Beide partijen waren tevreden met de bereikte stand: 1-1. Want met die stand zou de ploeg uit Almelo ‘veilig’ zijn (niet meer te achterhalen door een van de onderste ploegen op de ranglijst) en zou de ploeg uit Amsterdam kampioen zijn (niet meer te achterhalen door de nummer twee op de ranglijst). Een ‘mooi’ resultaat…

Deze wanvertoning speelde zich af op zondag 27 april 2014. Het deed me denken aan het voorval dat beschreven wordt door ‘American Football’ coach Bill Walsh. Een van de zeer groten in deze sport (zie ook de tekst in het kader). In 1993 werd zijn naam toegevoegd aan de ‘Pro Football Hall of Fame’. Als coach van de San Francisco 49ers, in de periode 1979 tot 1989, won hij meerdere keren de ‘Super Bowl’. Het coach-leven van Bill Walsh is door zijn zoon Craig en door journalist Steve Jamison opgetekend in een prachtig verhaal, gebaseerd op de ingesproken cassettebandjes van eerdere interviews en de aantekeningen voor de colleges over leiderschap die Bill Walsh na afloop van zijn coach-loopbaan gaf aan de gerenommeerde ‘Stanford University’.


Bill Walsh, widely considered one of the greatest coaches in NFL history, was head coach of the San Francisco 49ers from 1979 to 1989, with an overall record of 102-63-1. The winning coach of Super Bowls XVI, XIX, and XXIII, he was selected as the NFL Coach of Year 1981 and elected to the Pro Football Hall of Fame in 1993. Following his retirement from coaching, he lectured on leadership at Stanford University and to corporate groups. He died of leukemia at age seventy-five on July 30, 2007.
(uit de portfolio-tekst, binnenzijde voorkaft)


De titel is volgens zoon Craig ‘one of my dad’s oft-told sayings’ (p. x) en is tegelijk een typerend motto voor de manier waarop Bill Walsh coachte: “The score takes care of itself” (2009, 251 pagina’s, inclusief een handige naam- en zaak-index). Het verhaal wordt gecompleteerd met stukjes over ervaringen van oud-assistenten en oud-spelers. En met een voorwoord van de legendarische ‘quarterback’ van de 49ers uit die periode, Joe Montana.
Hoewel elke ambitieuze sporter dit boek zou moeten lezen om er achter te komen waar het in de topsport eigenlijk om gaat, zou ik al tevreden zijn (doelstellingen moeten immers ook realistisch zijn...) als trainer-coaches de boodschap van dit boek met alle mogelijke nadruk doorgeven aan hun sporters. De beide Nederlandse voetbalcoaches, die zondagmiddag 27 april van professioneel voetbal een schertsvertoning lieten maken, zou ik hiertoe met alle genoegen een exemplaar van ‘The score takes care of itself’ geven…

De titel van het boek is niet alleen de centrale boodschap van sport, het is een motto dat (veel) verder gaat dan een open deur. Zoals elke ‘Coach Die Nooit Verliest’ natuurlijk al lang weet...

Onder het kopje ‘The perfection of the puzzle’ beschrijft Walsh enkele incidenten uit Super Bowl XIX, de wedstrijd tegen de Miami Dolphins, en een ‘mooie’ wedstrijd vanuit het perspectief van coach Bill Walsh: “the closest I’ve ever come to coaching a perfect game”. Kort voor tijd hadden de 49ers een ruime voorsprong. Desondanks besloot Walsh tot een ultieme vorm van tijdrekken: “The second blemish in this otherwise near-perfect game occurred as the clock was winding down very late in the fourth quarter, with the 49ers leading 38-16. At that point I made a decision that still gnaws at me. With second down and less than a yard to go for a touchdown, I called off the hunt, ran the same play three consecutive times, knowing it probably wouldn’t score (…) because I didn’t want to create the impression we were pouring it on, running up the score. As intended, we didn’t make a touchdown. Miami took possession as the clock ran out, and the 49ers won our second Super Bowl in four years: 38-16.” (p. 191).

Het zou mooi zijn (en ook een beetje bewijzen dat hij uit het goede hout gesneden is) als Frank de Boer, de coach van de Amsterdamse ploeg, zich het incident in Almelo nog lang zal heugen, en hij er ook nog zo af en toe beschaamd van wakker ligt. Het zojuist beschreven incident is Bill Walsh zijn hele leven bijgebleven: “My decision obviously didn’t affect the final outcome of the game, but I believe it was wrong to do what I decided to do; namely, force a team dedicated to competing to stop competing. It was wrong to do that, to take the bullet out of the chamber. It was bad football, and it was my fault.” (p. 191-192)

Ik ben nu al nieuwsgierig naar de terugblik van Frank de Boer op zijn trainersloopbaan, en dan naar het vierde landskampioenschap met Ajax. Ik hoop dat hij even openhartig durft te zijn als Bill Walsh. Was het nou een initiatief van de spelers of had de leiding er toch ook een beetje op aangestuurd? Het kwam Frank de Boer in ieder geval niet slecht uit, volgens een artikel in het NRC Handelsblad van maandag 28 april 2014, van de hand van redacteur Bart Hinke: “Het akkoordje tussen Ajax-aanvoerder Daley Blind en Simon Cziommer van Heracles biedt Frank de Boer de gelegenheid om alvast voor het eindsignaal te toiletteren. Terwijl zijn team, weldra landskampioen, het eredivisieseizoen zachtjes laat inslapen op de kunstgrasmat in Almelo, ruilt De Boer in de kleedkamer van het Polman-stadion zijn natgeregende jas in voor een colbert. Smetteloos, keurig – op de vertoning gisterenmiddag van zijn Ajax na. Kampioen worden was wel eens mooier onder De Boer.”.
Daar hoef ik geen woord meer aan toe te voegen...

JvR, 29 april 2014