De werkelijke betekenis van winnen...

Toen het IOC in 2009 de 'zeven-tegen-zeven'-variant van het rugby tot een olympische sport promoveerde, was Nederland er als de kippen bij. In samenspraak met NOC*NSF werd een 'full-time'-programma opgezet, met het doel om bij de Spelen van 2016 te gaan scoren met een Nederlands vrouwenteam.

Op 19 september 2014 werd in een artikel in Het Parool de balans opgemaakt: 'Rugbyproject onder de loep'. Het 'full-time'-programma hield in dat er dagelijks werd getraind, dat er talentendagen werden georganiseerd (waarop werd nagegaan of er in andere sporten meiden met, let wel, 'rugby-aanleg' zaten), kortom dat in de beste traditie van het Bankras-model een groep ambitieuze sporters de kans kreeg zich klaar te stomen voor 'het grote werk'. Er was veel aandacht voor de meidengroep in de media. De Nederlandse vrouwenploeg werd op het Nationaal Rugby-centrum in Amsterdam voorbereid op de internationale competitie; er werd zelfs al hardop gedroomd van een mooie Olympische medaille.

Het weekend voorafgaand aan het bericht in de krant had Nederland in Hongkong meegedaan aan een internationaal toernooi. De beste vier op dat toernooi kwalificeerden zich voor de 'World Series'; daarin zijn vier tickets voor de Spelen te verdienen. Nederland had er weliswaar niet op gerekend via die route Rio de Janeiro te gaan halen, maar Nederland zakte in Hongkong prestatief wel door het ijs.

"We zouden toch niet bij de top 4 in de World Series eindigen, dus waren we al aangewezen op de Europese kwalificatie. Maar als we zo blijven spelen, zijn we daar kansloos", aldus Yves Kummer, de stuwende kracht achter het programma, in het krantenartikel. Hij vervolgt: "Het resultaat in Hongkong is geen incident. Speelsters die uren en uren trainen, kunnen op cruciale momenten geen bal meer vangen. In het duel waar het om ging, werd met 24-7 verloren van Zuid-Afrika. Dat team versloegen we in mei nog met 22 punten verschil. Dit is alarmerend."

Even verderop in het artikel: 'Kummer, oud-captain van de Nederlandse mannen, acht de strijd nog niet verloren, maar het is wel tijd om in te grijpen. "Als de tegenstanders nu echt beter zijn... Maar we verliezen van onszelf." '

Het deed mij denken aan de Nederlandse volleybalvrouwen, die de Spelen van Peking (2008) misten door veel te veel resultaat-gericht te denken in het kwalificatie-toernooi (zie 'actueel' d.d. 23-5-2008: Het echec van de volleybalvrouwen). Het omgaan met 'must win games' (de term is van de Australische hockeycoach Ric Charlesworth, zie 'actueel' d.d. 18-10-2014: Coachen zoals het eigenlijk zou moeten) werd door dat team node gemist toen het erop aan kwam. Charlesworth zou zeggen: de sporters zijn niet goed voorbereid, het is namelijk te trainen... Een CoachDieNooitVerliest zou vast dezelfde conclusie trekken, maar het zelf zover nooit laten komen. Hoe het wèl moet is ook getoond door de volleybalvrouwen, onder een andere coach (zie 'actueel' d.d. 29-10-2009: Volleybalvrouwen van wedstrijd naar wedstrijd).

De Spaans-Amerikaanse schrijver George Santayana (1863-1952) schreef het al in 1905: "Zij die zich het verleden niet kunnen herinneren, zijn gedoemd het te herhalen."

JvR (januari 2015)